Servetifünun Dönemi Şiir

11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı – Servetifünun Dönemi Şiir Konu Anlatımı

Servetifünun Dönemi, Türk edebiyatı tarihinde 1896-1901 yılları arasında etkinlik gösteren ve Batılı edebiyat anlayışını en ileri düzeyde benimseyen edebi akımdır. 11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Servetifünun Dönemi Şiir konusu, bu dönemin şiir anlayışını, özelliklerini ve önemli temsilcilerini kapsamlı biçimde ele alır. Servetifünun, Fransız edebiyatından etkilenerek Türk şiirini biçim ve içerik bakımından büyük ölçüde dönüştürmüş bir harekettir.

Servetifünun Döneminin Tarihsel Arka Planı

Servetifünun hareketi, II. Abdülhamit döneminin baskıcı siyasi ortamında doğmuştur. 1896 yılında Recaizade Mahmut Ekrem'in öncülüğünde genç sanatçılar, Servet-i Fünun dergisi etrafında bir araya gelmiştir. Derginin adı "Fenlerin Serveti" anlamına gelmekle birlikte, dergi zamanla edebi bir kimlik kazanmıştır. Bu dönemin bir diğer adı da Edebiyat-ı Cedide (Yeni Edebiyat) olarak bilinir.

Dönemin siyasi baskıları, sanatçıların toplumsal konulardan uzaklaşmasına neden olmuştur. Bu nedenle Servetifünun sanatçıları bireysel konulara yönelmiş, kişisel duyguları, hayal kırıklıklarını ve karamsar bir dünya görüşünü eserlerine yansıtmıştır. Sanatçılar, "sanat sanat içindir" ilkesini benimseyerek estetik kaygıyı ön plana çıkarmıştır.

Servet-i Fünun dergisinin edebi kimliği, Tevfik Fikret'in derginin yazı işleri müdürlüğüne getirilmesiyle belirginleşmiştir. Tevfik Fikret'in liderliğinde Cenap Şahabettin, Halit Ziya Uşaklıgil, Mehmet Rauf gibi dönemin önemli isimleri bu dergi çevresinde toplanmıştır. Dergi, 1901 yılında Hüseyin Cahit Yalçın'ın "Edebiyat ve Hukuk" adlı çeviri makalesinin yayımlanmasının ardından kapatılmış ve Servetifünun hareketi fiilen sona ermiştir.

Servetifünun Şiirinin Genel Özellikleri

11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Servetifünun Dönemi Şiir konusunda öğrencilerin en çok dikkat etmesi gereken nokta, bu dönem şiirinin kendine özgü karakteristik özellikleridir. Servetifünun şiiri, Tanzimat şiirine göre çok daha Batılı bir anlayışla kaleme alınmıştır. Aşağıda bu özellikleri detaylı biçimde inceleyeceğiz.

Biçim (Şekil) Özellikleri

Servetifünun şairleri, şiirin biçimsel yapısında köklü değişiklikler yapmıştır. Bu değişikliklerin en önemlisi aruz ölçüsünün kullanılmaya devam etmesi ancak kullanım biçiminin değişmesidir. Servetifünun şairleri aruzu Türkçeye başarılı bir şekilde uygulamış ve aruzun kalıplarını çeşitlendirmiştir. Bir şiirde birden fazla aruz kalıbı kullanılmaya başlanmıştır. Özellikle Tevfik Fikret, aruz ölçüsünü Türkçeye en başarılı uygulayan şair olarak kabul edilir.

Sone, terza-rima, triyole, balad gibi Batı edebiyatından alınan nazım biçimleri Türk edebiyatında ilk kez bu dönemde kullanılmıştır. Sone, on dört dizeden oluşan ve belirli bir kafiye düzenine sahip olan nazım biçimidir. Terza-rima ise üçer dizelik bentlerden oluşan ve İtalyan edebiyatından alınmış bir biçimdir. Bu nazım biçimleri, Servetifünun şairlerinin Batı edebiyatını ne denli yakından takip ettiğinin göstergesidir.

Servetifünun şairleri müstezat nazım biçimini geliştirerek serbest müstezat biçimini oluşturmuştur. Klasik müstezatta uzun ve kısa dizeler belirli bir düzen içinde sıralanırken, serbest müstezatta bu düzen kaldırılmış ve dizeler farklı uzunluklarda sıralanmıştır. Bu gelişme, serbest nazma geçişin ilk adımı olarak değerlendirilir.

Şiirde beyit bütünlüğü kırılmış, anlam bir dizeden diğerine taşmıştır. Bu tekniğe anjambman adı verilir. Anjambman sayesinde şiir, düzyazıya yaklaşmış ve daha akıcı bir yapı kazanmıştır. Divan edebiyatında her beyit kendi içinde anlam bütünlüğü taşırken, Servetifünun şiirinde bir cümle birkaç dize boyunca devam edebilmektedir.

Kafiye anlayışı da değişmiştir. Divan edebiyatında ve Tanzimat'ın ilk döneminde "göz için kafiye" anlayışı hâkimken, Servetifünun şairleri kulak için kafiye anlayışını benimsemiştir. Bu konuda Recaizade Mahmut Ekrem ile Muallim Naci arasında yaşanan "kafiye tartışması" belirleyici olmuştur. Recaizade Mahmut Ekrem'in görüşünün kabul görmesiyle kulak için kafiye anlayışı yerleşmiştir.

Nazmı nesre yaklaştırma çabası, Servetifünun şiirinin en belirgin biçimsel özelliklerinden biridir. Şairler, şiiri düzyazıya yaklaştırmak için çeşitli teknikler kullanmıştır. Anjambman kullanımı, serbest müstezat biçimi ve farklı aruz kalıplarının bir arada kullanılması bu çabanın somut göstergeleridir.

İçerik (Muhteva) Özellikleri

Servetifünun şiirinde işlenen konular, dönemin siyasi ve sosyal koşullarından doğrudan etkilenmiştir. 11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Servetifünun Dönemi Şiir müfredatında içerik özellikleri önemli bir yer tutar.

Bireysel konular ağırlıklı olarak işlenmiştir. Aşk, doğa, ölüm, hayal kırıklığı, karamsarlık, yalnızlık gibi temalar şiirlerin ana konularını oluşturur. Siyasi baskılar nedeniyle toplumsal konulara değinilmemiş, sanatçılar kendi iç dünyalarına çekilmiştir. Bu durum, Servetifünun edebiyatına "fildişi kule edebiyatı" eleştirisinin yöneltilmesine neden olmuştur.

Karamsar ve melankolik bir hava şiirlere hâkimdir. Şairler, yaşadıkları dönemin bunaltıcı atmosferinden kaçmak istemiş ancak bu kaçışı gerçekleştirememişlerdir. Bu nedenle şiirlerinde sürekli bir hüzün, bezginlik ve umutsuzluk havası sezilir. "Maraz-ı aşk" (aşk hastalığı) ve "melal" (can sıkıntısı) gibi kavramlar sıklıkla karşımıza çıkar.

Doğa tasvirleri, Servetifünun şiirinde önemli bir yer tutar. Ancak bu tasvirler gerçekçi değil, şairin ruh hâlini yansıtan subjektif tasvirlerdir. Doğa, şairin iç dünyasının bir aynası gibi kullanılmıştır. Özellikle sonbahar, yağmur, gün batımı gibi melankolik doğa manzaraları sıklıkla betimlenmiştir. Bu yaklaşım, Fransız sembolist ve parnasyen şairlerinin etkisini gösterir.

Hayal-gerçek çatışması, Servetifünun şiirinin önemli temalarından biridir. Şairler, yaşadıkları gerçeklikten memnun olmadıkları için hayali dünyalara sığınmıştır. Uzak ülkelere, egzotik mekânlara duyulan özlem şiirlerde sıkça işlenmiştir. Özellikle "Elhân-ı Şitâ" gibi şiirlerde bu kaçış duygusu belirgin biçimde hissedilir.

Sanat sanat içindir anlayışı benimsenmiştir. Servetifünun şairleri, şiirin toplumsal bir işlev üstlenmesi gerektiği görüşüne karşı çıkmıştır. Onlara göre şiir, estetik bir değer taşımalı ve güzellik amacıyla yazılmalıdır. Bu anlayış, Tanzimat döneminin "toplum için sanat" görüşünden belirgin bir kopuşu temsil eder.

Dil ve Üslup Özellikleri

Servetifünun şiirinin dil ve üslup özellikleri, dönemin en çok tartışılan konularından biri olmuştur. Servetifünun şairleri, ağır ve süslü bir dil kullanmıştır. Arapça ve Farsça sözcük ve tamlamalar yoğun biçimde kullanılmış, hatta daha önce Türkçede hiç kullanılmamış sözcükler bile şiirlere girmiştir. "Sâât-i semenfâm" (yasemin renkli saatler), "lerze-i rûh" (ruhun titremesi) gibi tamlamalar bu durumun örnekleridir.

Bu ağır dil kullanımı, Servetifünun edebiyatına yöneltilen en önemli eleştirilerden biridir. Özellikle Ahmet Mithat Efendi, "Dekadanlar" adlı yazısıyla Servetifünun sanatçılarını eleştirmiş ve onları "dekadan" (çöküşçü) olarak nitelendirmiştir. Bu eleştiri, Servetifünun sanatçıları ile eski nesil arasında sert tartışmalara yol açmıştır.

Servetifünun şairleri imgeli ve sembolik bir anlatım tercih etmiştir. Şiirlerde doğrudan anlatım yerine, imgeler ve semboller aracılığıyla dolaylı bir anlatım benimsenmiştir. Bu durum, Fransız sembolizm akımının etkisini açıkça gösterir. Şairler, duygularını doğrudan ifade etmek yerine imgeler aracılığıyla sezdirmeyi amaçlamıştır.

Müzikalite, Servetifünun şiirinde büyük önem taşır. Şairler, şiirin müziğe yakın olması gerektiğini savunmuş ve ses uyumuna özen göstermiştir. Aliterasyon ve asonans gibi ses tekrarı sanatları bilinçli olarak kullanılmıştır. Özellikle Cenap Şahabettin'in şiirleri, müzikalite açısından dönemin en başarılı örnekleri arasında kabul edilir.

Servetifünun Şiirini Etkileyen Batılı Akımlar

11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Servetifünun Dönemi Şiir konusunda Batılı edebi akımların etkisi oldukça önemlidir. Servetifünun şairleri, özellikle Fransız edebiyatını yakından takip etmiş ve bu edebiyattan derin biçimde etkilenmiştir.

Parnasizm, şiirde biçim mükemmelliğini ve "sanat sanat içindir" anlayışını savunan bir akımdır. Servetifünun şairleri, parnasyen şairlerden biçimsel titizlik ve estetik kaygı konusunda etkilenmiştir. Özellikle Tevfik Fikret'in şiirlerinde parnasizmin etkisi belirgin biçimde görülür. Fikret, şiirde biçim mükemmelliğine büyük önem vermiş ve her dizesini titizlikle işlemiştir.

Sembolizm, şiirde anlam kapalılığını, müzikaliteyi ve sembollerin kullanımını ön plana çıkaran bir akımdır. Cenap Şahabettin, sembolizm akımından en çok etkilenen Servetifünun şairidir. Şiirlerinde anlamı doğrudan vermek yerine imgeler ve semboller aracılığıyla sezdirmesi, müzikaliteye verdiği önem ve doğayı subjektif bir bakış açısıyla yansıtması sembolizmin izlerini taşır.

Empresyonizm (İzlenimcilik) akımı da Servetifünun şiirini etkilemiştir. Bu akım, dış dünyanın olduğu gibi değil, sanatçının izlenimleri doğrultusunda yansıtılmasını savunur. Servetifünun şairlerinin doğa tasvirlerinde kendi ruh hâllerini yansıtmaları, empresyonizmin etkisini gösterir.

Servetifünun Döneminin Önemli Şairleri

Tevfik Fikret (1867-1915)

Servetifünun şiirinin en önemli temsilcisi ve Servet-i Fünun dergisinin yazı işleri müdürüdür. Tevfik Fikret, Servetifünun hareketinin lideri konumundadır. İlk dönem şiirlerinde bireysel konuları işlemiş, aşk, doğa ve karamsarlık temalarına yer vermiştir. Ancak Servetifünun döneminden sonra toplumsal konulara yönelmiş ve özellikle "Sis" şiiriyle İstanbul'u ve dönemin yönetimini sert bir dille eleştirmiştir.

Fikret'in önemli eserleri arasında "Rübab-ı Şikeste" (Kırık Saz) adlı şiir kitabı yer alır. "Sis", "Tarih-i Kadim", "Haluk'un Defteri", "Şermin" gibi eserleri edebiyat tarihinde önemli bir yere sahiptir. "Şermin" adlı eseri, çocuklar için hece ölçüsüyle yazılmış şiirlerden oluşur ve bu yönüyle diğer eserlerinden ayrılır.

Tevfik Fikret, aruzu Türkçeye en başarılı uygulayan şair olarak kabul edilir. Şiirde biçim mükemmelliğine büyük önem vermiş, her dizesini özenle işlemiştir. Anjambman tekniğini etkili biçimde kullanmış, nazmı nesre yaklaştırmıştır. Parnasizm akımından etkilenmiştir.

Cenap Şahabettin (1870-1934)

Servetifünun döneminin Tevfik Fikret'ten sonra en önemli şairidir. Sembolizm akımından derinden etkilenmiştir. Şiirlerinde müzikalite, imgelem ve doğa tasvirleri ön plana çıkar. Doğayı kendi ruh hâline göre yorumlaması, şiirlerine empresyonist bir boyut kazandırmıştır.

Cenap Şahabettin'in en ünlü şiiri "Elhân-ı Şitâ" (Kış Nağmeleri) adlı eseridir. Bu şiirde kış mevsimini, kar yağışını son derece etkileyici imgelerle ve müzikal bir dille anlatmıştır. Şiirdeki ses tekrarları, aliterasyonlar ve asonanslar dikkat çekicidir. "Elhân-ı Şitâ", Türk edebiyatında sembolizm akımının en başarılı örneklerinden biri olarak kabul edilir.

Cenap Şahabettin ayrıca gezi yazıları ve mektuplarıyla da tanınır. "Hac Yolunda" ve "Avrupa Mektupları" adlı eserleri nesir alanındaki önemli yapıtlarıdır. Ancak edebiyat tarihindeki yeri, şairliğiyle belirlenmiştir.

Süleyman Nazif (1870-1927)

Servetifünun şairleri arasında toplumsal konulara en çok değinen isimdir. Vatan sevgisi ve kahramanlık temaları şiirlerinde önemli bir yer tutar. Bu yönüyle diğer Servetifünun şairlerinden ayrılır. Özellikle Millî Mücadele döneminde yazdığı "Kara Bir Gün" adlı makalesiyle dikkati çekmiştir.

Hüseyin Siret Özsever (1872-1959)

Servetifünun döneminin lirik şairi olarak bilinir. Şiirlerinde aşk, doğa ve gurbet temaları ön plana çıkar. Sade ve içten bir dil kullanması, onu dönemin diğer şairlerinden ayırır. Hece ölçüsüyle de şiirler yazmıştır.

Hüseyin Suat Yalçın (1867-1942)

Servetifünun döneminde şiirler yazmış, ancak daha çok mizahi şiirleri ve tiyatro eserleriyle tanınmıştır. "Gave-i Zâlim" adlı manzum tiyatro eseri önemlidir. Şiirlerinde hiciv ve mizah öğeleri bulunur.

Ali Ekrem Bolayır (1867-1937)

Namık Kemal'in oğlu olan Ali Ekrem Bolayır, Servetifünun döneminde şiirler yazmıştır. Ancak babasının etkisiyle toplumsal konulara da değinmiştir. Hece ölçüsüyle de şiirler kaleme almıştır.

Servetifünun Şiirinde Kullanılan Nazım Biçimleri

11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Servetifünun Dönemi Şiir konusunda nazım biçimleri sınavlarda sıkça sorulan konular arasındadır. Servetifünun şairleri, hem Divan edebiyatından hem de Batı edebiyatından aldıkları nazım biçimlerini kullanmıştır.

Sone: İtalyan edebiyatından doğmuş, Fransız edebiyatı aracılığıyla Türk edebiyatına girmiştir. On dört dizeden oluşur. İlk iki dörtlük ve son iki üçlük olmak üzere dört bölümden meydana gelir. Kafiye düzeni genellikle "abab ccdd efe efe" veya "abba abba ccd ede" biçimindedir. Tevfik Fikret, sone biçimini en çok kullanan Servetifünun şairidir.

Terza-rima: İtalyan şair Dante'nin "İlahi Komedya" adlı eserinde kullandığı nazım biçimidir. Üçer dizelik bentlerden oluşur ve kafiye düzeni "aba bcb cdc ded..." biçimindedir. Son bent iki dizeden oluşur. Zincirleme bir kafiye örgüsüne sahiptir.

Triyole: On dizeden oluşan bir nazım biçimidir. İlk bent iki dize, sonraki iki bent dörder dizeden oluşur. İlk bentteki birinci dize ikinci bendin sonunda, ikinci dize ise üçüncü bendin sonunda tekrarlanır.

Balad: Üç uzun bir kısa bentten oluşan nazım biçimidir. Her bendin sonunda tekrarlanan bir nakarat dizesi vardır. Fransız edebiyatından alınmıştır.

Serbest Müstezat: Servetifünun şairlerinin en çok kullandığı nazım biçimidir. Klasik müstezattaki düzenli uzun-kısa dize sıralaması kaldırılmış, farklı uzunluklardaki dizeler serbestçe sıralanmıştır. Bu biçim, serbest şiire geçişin habercisidir.

Servetifünun Şiirinde Edebi Sanatlar

Servetifünun şairleri, edebi sanatları ustalıkla kullanmıştır. Özellikle teşbih (benzetme) ve istiare sanatları şiirlerin temel yapı taşlarını oluşturur. Şairler, somut kavramları soyut kavramlarla, doğa öğelerini insan duygularıyla ilişkilendirmiştir.

Teşhis (kişileştirme) sanatı da sıklıkla kullanılmıştır. Doğa öğelerine insani özellikler yüklenmesi, özellikle doğa tasvirlerinde karşımıza çıkar. Cenap Şahabettin'in "Elhân-ı Şitâ" şiirinde kar taneleri "beyaz kelebekler"e benzetilmiş, doğa adeta canlandırılmıştır.

Aliterasyon ve asonans sanatları, şiirlerin müzikal yapısını güçlendirmek için bilinçli olarak kullanılmıştır. Ünsüz ses tekrarları (aliterasyon) ve ünlü ses tekrarları (asonans), şiirlere ahenkli bir yapı kazandırmıştır.

Sinestezi (duygu aktarması) sanatı, Servetifünun şiirinin ayırt edici özelliklerinden biridir. Bir duyuya ait kavramın başka bir duyuyla ifade edilmesi olan sinestezi, özellikle Cenap Şahabettin'in şiirlerinde sıklıkla karşımıza çıkar. "Sâât-i semenfâm" (yasemin renkli saatler) tamlaması, zamanın renkle ifade edilmesi bakımından sinestezi sanatının güzel bir örneğidir.

Servetifünun Şiirinin Tanzimat Şiiriyle Karşılaştırılması

Servetifünun şiirini daha iyi anlamak için Tanzimat şiiriyle karşılaştırmak önemlidir. Tanzimat şairleri "toplum için sanat" anlayışını benimserken, Servetifünun şairleri "sanat sanat içindir" ilkesini savunmuştur. Tanzimat şiirinde hak, adalet, hürriyet, vatan gibi toplumsal kavramlar işlenirken, Servetifünun şiirinde bireysel duygular, aşk, doğa ve karamsarlık ön plana çıkmıştır.

Dil bakımından da önemli farklılıklar vardır. Tanzimat'ın birinci dönem şairleri (Şinasi, Namık Kemal, Ziya Paşa) sade dili savunmuş ancak pratikte uygulayamamıştır. Tanzimat'ın ikinci dönem şairleri (Recaizade Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit Tarhan) ise daha ağır bir dil kullanmıştır. Servetifünun şairleri, bu ağır dil anlayışını daha da ileri götürmüş ve Türk edebiyatının en ağır dilini kullanmıştır.

Biçim bakımından Tanzimat şairleri Divan edebiyatı nazım biçimlerini kullanmaya devam etmiş, yalnızca bazı yenilikler getirmiştir. Servetifünun şairleri ise Batı edebiyatından aldıkları nazım biçimlerini (sone, terza-rima, triyole, balad) Türk edebiyatına kazandırmıştır. Ayrıca serbest müstezat biçimini geliştirerek şiirin biçimsel yapısında köklü değişiklikler yapmıştır.

Servetifünun Şiirine Yöneltilen Eleştiriler

Servetifünun şiiri, çeşitli eleştirilere maruz kalmıştır. Bu eleştirilerin en önemlisi ağır dil kullanımıdır. Arapça ve Farsça sözcük ve tamlamaların yoğun kullanımı, şiirlerin geniş kitleler tarafından anlaşılmasını engellemiştir. Ahmet Mithat Efendi'nin "Dekadanlar" yazısı, bu eleştirinin en bilinen örneğidir.

Toplumsal konulardan uzak durma eleştirisi de sıklıkla yöneltilmiştir. Servetifünun şairlerinin bireysel konulara yönelmesi ve toplumsal sorunlara ilgisiz kalması, "fildişi kule" edebiyatı eleştirisine neden olmuştur. Bu eleştiri, özellikle toplumcu edebiyat anlayışını benimseyenler tarafından dile getirilmiştir.

Aşırı Batı taklitçiliği eleştirisi de yapılmıştır. Fransız edebiyatının biçim ve içerik bakımından taklit edilmesi, özgünlük tartışmalarına yol açmıştır. Ancak bu eleştiriye karşılık, Servetifünun şairlerinin Türk edebiyatını Batılı tekniklerle zenginleştirdiği ve modernleşme sürecinde önemli bir adım attığı da kabul edilmektedir.

Servetifünun Şiirinden Örnek Metin İncelemesi

Cenap Şahabettin'in "Elhân-ı Şitâ" (Kış Nağmeleri) adlı şiiri, Servetifünun şiirinin özelliklerini en iyi yansıtan eserlerden biridir. Bu şiirde kış mevsimi, kar yağışı ve soğuk hava son derece etkileyici imgelerle anlatılmıştır. Şair, kar tanelerini "beyaz kelebekler"e benzeterek doğayı estetik bir bakış açısıyla yorumlamıştır.

Şiirde kullanılan ses tekrarları ve müzikal yapı, sembolizm akımının etkisini açıkça gösterir. Cenap Şahabettin, doğayı olduğu gibi değil, kendi izlenimleri doğrultusunda yansıtmıştır. Bu yaklaşım, empresyonizm akımının etkisini ortaya koyar. Şiirin serbest müstezat biçiminde yazılmış olması da biçimsel açıdan dönemin özelliklerini yansıtır.

Tevfik Fikret'in "Yağmur" adlı şiiri de dönemin önemli eserlerinden biridir. Bu şiirde yağmur yağışı, ses taklidi (onomatope) sanatıyla son derece etkili biçimde anlatılmıştır. Şiirdeki "küçük, muttarid, muhteriz darbeler" ifadesi, yağmur damlalarının düşüşünü ses yoluyla yansıtır. Bu şiir, parnasizm akımının biçimsel titizlik anlayışını yansıtan güzel bir örnektir.

Servetifünun Döneminin Sona Ermesi ve Etkileri

Servetifünun dönemi, 1901 yılında Hüseyin Cahit Yalçın'ın Fransızcadan çevirdiği "Edebiyat ve Hukuk" adlı makalenin Servet-i Fünun dergisinde yayımlanmasıyla sona ermiştir. Bu makale, dönemin yönetimi tarafından siyasi bulunmuş ve derginin kapatılmasına neden olmuştur. Derginin kapanmasıyla birlikte Servetifünun topluluğu dağılmıştır.

Servetifünun şiiri, kendisinden sonraki dönemleri derinden etkilemiştir. Fecr-i Ati topluluğu, Servetifünun'un devamı niteliğindedir. Ahmet Haşim gibi önemli şairler, Servetifünun'un şiir anlayışından etkilenmiştir. Ayrıca serbest müstezat biçimi, serbest şiire geçişin temelini oluşturmuştur.

Sonuç olarak, 11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Servetifünun Dönemi Şiir konusu, Türk edebiyatının Batılılaşma sürecinde kritik bir dönemi kapsar. Bu dönemde şiirin biçim ve içerik yapısı büyük ölçüde dönüşmüş, Batılı nazım biçimleri ve edebi akımlar Türk edebiyatına kazandırılmıştır. Servetifünun şairleri, Türk şiirini modern bir çizgiye taşımada önemli bir rol üstlenmiştir.