Dünya Edebiyatında Tiyatro

11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı – Dünya Edebiyatında Tiyatro

Tiyatro, insanlık tarihinin en eski sanat dallarından biridir. Sahne üzerinde oyuncuların canlandırdığı olaylar aracılığıyla izleyiciye estetik bir deneyim sunan tiyatro, yüzyıllar boyunca toplumların kültürel, sosyal ve siyasi yapısını yansıtan güçlü bir araç olmuştur. 11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Dünya Edebiyatında Tiyatro konusu kapsamında tiyatronun doğuşundan günümüze uzanan serüvenini, önemli dönemlerini, akımlarını ve dünya edebiyatına damga vurmuş büyük tiyatro yazarlarını ayrıntılı biçimde inceleyeceğiz.

Tiyatronun Tanımı ve Temel Kavramlar

Tiyatro, Yunanca "theatron" (seyir yeri) sözcüğünden türemiştir. En genel tanımıyla tiyatro, bir olay örgüsünün sahnede oyuncular tarafından canlandırılması sanatıdır. Tiyatro eserlerine dram adı da verilir. Tiyatro metinleri, diğer edebî türlerden farklı olarak sahnelenmek amacıyla yazılır. Bir tiyatro eserinde şu temel unsurlar bulunur:

Dramatik Örgü: Olayların neden-sonuç ilişkisi içinde geliştiği, çatışma ve çözüme dayanan yapıdır. Her tiyatro eserinde bir temel çatışma vardır. Bu çatışma kişiler arası olabileceği gibi bireyin kendi iç dünyasıyla, toplumla veya doğaüstü güçlerle de olabilir.

Diyalog ve Monolog: Tiyatroda olaylar büyük ölçüde diyalog, yani kişilerin karşılıklı konuşmaları aracılığıyla ilerler. Bir karakterin tek başına sahne üzerinde konuşmasına ise monolog denir. Karakterin iç dünyasını seyirciye açtığı özel monologlara tirad adı verilir.

Perde ve Sahne: Tiyatro eserinin büyük bölümlerine perde, perdelerin kendi içindeki küçük bölümlerine ise sahne denir. Klasik tiyatroda genellikle beş perde bulunurken modern tiyatroda bu sayı değişkenlik gösterir.

Dekor, Kostüm ve Sahne Yönergeleri: Yazarın, sahnenin görsel düzenlemesi, oyuncuların kıyafetleri ve hareketleri hakkında verdiği yönergelere sahne yönergesi (mizansen notu) denir. Bu yönergeler genellikle parantez içinde veya italik yazılır.

Antik Yunan Tiyatrosu – Tiyatronun Doğuşu

Dünya edebiyatında tiyatronun tarihi, Antik Yunan medeniyetine dayanır. M.Ö. 6. yüzyılda Atina'da ortaya çıkan tiyatro, başlangıçta dinî törenlerle bağlantılıydı. Şarap ve bereket tanrısı Dionysos onuruna düzenlenen festivallerde koro ilahileri söylenirdi. Bu ilahilere "dithyrambos" adı verilirdi. Zamanla korodan bir kişinin ayrılıp koroyla karşılıklı konuşmaya başlaması, tiyatronun ilk adımı olmuştur. Bu yeniliği getiren kişinin Thespis olduğu kabul edilir ve bu nedenle Thespis, tiyatronun kurucusu sayılır.

Antik Yunan tiyatrosu iki ana türe ayrılır: Tragedya ve Komedya.

Antik Yunan Tragedyası

Tragedya, soylu ve yüce karakterlerin başına gelen acıklı olayları konu alan tiyatro türüdür. Tragedyanın amacı seyircide korku ve acıma duyguları uyandırarak bir arınma (katharsis) sağlamaktır. Aristoteles, "Poetika" adlı eserinde tragedyanın bu işlevini ayrıntılı biçimde açıklamıştır.

Antik Yunan tragedyasının temel özellikleri şunlardır:

• Konular mitolojiden ve tanrılar dünyasından alınır.
• Kahramanlar soylu, yüce kişilerdir; sıradan insanlar tragedyada yer almaz.
• Üç birlik kuralına (yer, zaman, olay birliği) sıkı sıkıya bağlıdır.
• Şiddet, ölüm ve kan sahneleri sahne üzerinde gösterilmez; bu olaylar sahne arkasında gerçekleşir ve haberciler aracılığıyla seyirciye aktarılır.
• Koro, olayları yorumlar, öğüt verir ve toplumun sesini temsil eder.
• Manzum (şiirsel) bir dil kullanılır.

Üç Büyük Tragedya Yazarı:

Aiskhylos (M.Ö. 525-456): Tragedyanın babası olarak kabul edilir. Sahneye ikinci oyuncuyu ekleyerek diyalogun gelişmesine katkıda bulunmuştur. Başlıca eserleri arasında "Zincire Vurulmuş Prometheus", "Persler" ve "Oresteia" üçlemesi sayılabilir. Eserlerinde tanrılar ile insanlar arasındaki ilişkiyi, kaderin gücünü ve adalet kavramını işlemiştir.

Sophokles (M.Ö. 496-406): Sahneye üçüncü oyuncuyu eklemiş, koronun rolünü azaltmış ve bireysel karakterlere daha fazla yer vermiştir. En ünlü eseri "Kral Oidipus"tur. Bu eser, kaderden kaçılamayacağı temasını işler ve Aristoteles tarafından mükemmel bir tragedya örneği olarak gösterilmiştir. Diğer önemli eserleri arasında "Antigone" ve "Elektra" yer alır.

Euripides (M.Ö. 480-406): Tragedyayı daha gerçekçi bir çizgiye taşımıştır. Mitolojik karakterleri insan zaaflarıyla betimlemiş, kadınların ve kölelerin sorunlarını ele almıştır. Psikolojik derinlik taşıyan karakterler yaratmasıyla bilinir. "Medea", "Truvalı Kadınlar" ve "Elektra" başlıca eserleridir.

Antik Yunan Komedyası

Komedya, toplumsal aksaklıkları, insan zaaflarını ve gündelik yaşamın komik yönlerini ele alan tiyatro türüdür. Komedyanın amacı güldürürken düşündürmektir. Antik Yunan komedyası iki döneme ayrılır:

Eski Komedya: Siyasi hiciv ağırlıklıdır. Dönemin siyasetçilerini, filozoflarını ve toplumsal olaylarını hicveder. Bu dönemin en büyük temsilcisi Aristophanes'tir. "Lysistrata", "Kuşlar" ve "Bulutlar" onun en bilinen eserleridir. Aristophanes, eserlerinde savaşa karşı barışı savunmuş, Sokrates gibi filozofları eleştirmiş ve Atina demokrasisindeki aksaklıkları gözler önüne sermiştir.

Yeni Komedya: Siyasi hicivden uzaklaşarak bireysel ilişkileri, aşk entrikalarını ve aile sorunlarını konu edinir. Bu dönemin en önemli temsilcisi Menandros'tur. Menandros'un eserleri, daha sonra Roma komedyasını ve dolaylı olarak Avrupa tiyatrosunu derinden etkilemiştir.

Roma Tiyatrosu

Roma tiyatrosu büyük ölçüde Yunan tiyatrosunun etkisinde gelişmiştir. Romalılar, Yunan tiyatro eserlerini uyarlamış ve kendi toplumsal yapılarına göre yeniden biçimlendirmiştir. Roma tiyatrosunun en önemli isimleri komedya alanında Plautus ve Terentius, tragedya alanında ise Seneca'dır.

Plautus, eserlerinde halkın zevkine hitap eden kaba güldürü ögeleri kullanmıştır. Terentius ise daha ince bir mizah anlayışına sahiptir ve karakterlerini psikolojik derinlikle işlemiştir. Seneca'nın tragedyaları ise sahnelenmek yerine okunmak üzere yazılmıştır; bu tragedyalar Rönesans döneminde büyük etki yaratacaktır. Roma döneminde gladyatör dövüşleri ve sirk gösterileri tiyatronun yerini aldığından, Roma tiyatrosu Yunan tiyatrosu kadar gelişme gösterememiştir.

Ortaçağ Tiyatrosu

Roma İmparatorluğu'nun çöküşüyle birlikte Avrupa'da tiyatro uzun bir durgunluk dönemine girmiştir. Kilise başlangıçta tiyatroya karşı çıkmış, ancak zamanla tiyatroyu dini öğretileri halka anlatmak için bir araç olarak kullanmaya başlamıştır. Ortaçağ tiyatrosunun başlıca türleri şunlardır:

Mistik Oyunlar (Mystery Plays): Kutsal Kitap'taki olayları sahneleyen oyunlardır. Kilise içinde başlayıp zamanla kilise avlularına ve şehir meydanlarına taşınmıştır.

Moralite Oyunları: Ahlaki dersler veren, alegorik karakterler içeren oyunlardır. İyilik, kötülük, ölüm, günah gibi soyut kavramlar sahne üzerinde kişileştirilmiştir. En ünlü örneği "Everyman" (Herkes) adlı oyundur.

Farce (Kaba Güldürü): Halkın eğlence ihtiyacını karşılayan, basit komik durumlar içeren kısa oyunlardır.

Ortaçağ tiyatrosu, profesyonel olmaktan uzak, dini ve didaktik nitelikteydi; ancak Rönesans tiyatrosunun temellerini hazırlaması bakımından önem taşır.

Rönesans Tiyatrosu

15. ve 16. yüzyıllarda Avrupa'da yaşanan Rönesans hareketi, tiyatroda da büyük bir canlanma yaratmıştır. Antik Yunan ve Roma tiyatro geleneğinin yeniden keşfedilmesiyle birlikte tiyatro, dünyevî konulara yönelmiş ve profesyonelleşmiştir.

İtalyan Rönesans Tiyatrosu – Commedia dell'Arte

İtalya'da 16. yüzyılda ortaya çıkan Commedia dell'Arte, Avrupa tiyatro tarihinin en özgün türlerinden biridir. Yazılı bir metne dayanmayan, doğaçlama üzerine kurulu bu tiyatro türünde belirli tipler (Arlecchino, Colombina, Pantalone, Dottore vb.) sabit maskeler takarak kalıplaşmış rolleri oynarlardı. Commedia dell'Arte, Molière başta olmak üzere pek çok Avrupa tiyatro yazarını etkilemiştir.

İngiliz Rönesans Tiyatrosu – Elizabeth Dönemi

İngiliz tiyatrosunun altın çağı, Kraliçe I. Elizabeth dönemine (1558-1603) denk gelir. Bu dönemde Londra'da pek çok tiyatro binası inşa edilmiş, tiyatro halkın en sevdiği eğlence biçimlerinden biri hâline gelmiştir. Bu dönemin ve belki de tüm dünya edebiyatının en büyük tiyatro yazarı William Shakespeare'dir (1564-1616).

Shakespeare, 37'den fazla oyun yazmıştır. Tragedyaları arasında "Hamlet", "Macbeth", "Othello", "Kral Lear" ve "Romeo ve Juliet" dünya edebiyatının başyapıtları kabul edilir. Komedyaları arasında "Bir Yaz Gecesi Rüyası", "Venedik Taciri" ve "On İkinci Gece" öne çıkar. Tarihî oyunları ise "Richard III", "Henry V" gibi eserlerdir.

Shakespeare'in tiyatro anlayışının temel özellikleri şunlardır: Antik Yunan'ın üç birlik kuralını reddederek olayları farklı zaman ve mekânlarda geçirmiştir. Tragedya ile komedyayı bir arada kullanmıştır. Karakterlerini büyük bir psikolojik derinlikle işlemiş, insan doğasının karmaşıklığını sahneye taşımıştır. Hem soylu hem de sıradan karakterlere eserlerinde yer vermiştir. Manzum ve mensur dili bir arada kullanmıştır.

Bu dönemin diğer önemli yazarları arasında Christopher Marlowe ("Doktor Faustus") ve Ben Jonson ("Volpone") sayılabilir.

İspanyol Altın Çağ Tiyatrosu

16. ve 17. yüzyıllarda İspanya'da da tiyatro büyük bir gelişme göstermiştir. Lope de Vega, 1500'den fazla oyun yazmış ve İspanyol ulusal tiyatrosunun kurucusu sayılır. Calderón de la Barca ise felsefi derinliği olan eserleriyle tanınır; "Hayat Bir Rüyadır" en bilinen eseridir.

Fransız Klasisizm Tiyatrosu – 17. Yüzyıl

17. yüzyıl Fransa'sında klasisizm akımı, tiyatroyu derinden etkilemiştir. Fransız klasisizmi, Antik Yunan tiyatro geleneğini yeniden canlandırmayı ve belirli kurallar çerçevesinde mükemmel eserler yaratmayı hedeflemiştir. Üç birlik kuralı (yer, zaman ve olay birliği) katı biçimde uygulanmıştır.

Corneille (1606-1684): Fransız klasisist tragedyasının öncüsüdür. "Le Cid" adlı eseri, Fransız tiyatro tarihinin dönüm noktalarından biridir. Eserlerinde onur, görev ve aşk arasındaki çatışmayı işlemiştir.

Racine (1639-1699): Klasisist tragedyanın en büyük temsilcisidir. Eserlerinde insan tutkularını ve bu tutkuların yıkıcı sonuçlarını büyük bir psikolojik incelikle işlemiştir. "Phèdre" ve "Andromaque" en önemli eserleri arasındadır.

Molière (1622-1673): Dünya edebiyatının en büyük komedya yazarlarından biridir. Toplumsal ikiyüzlülüğü, cimriliği, hastalık hastası olmayı, züppeliği ve dindarlık taslayan insanları eserlerinde hicvetmiştir. "Cimri", "Tartuffe", "Kibarlık Budalası", "Hastalık Hastası" ve "Don Juan" başlıca eserleridir. Molière, gülmenin düşündürme ve eğitme işlevini ustalıkla kullanmıştır. Karakter komedyası türünün en büyük ustası kabul edilir.

18. Yüzyıl Tiyatrosu – Aydınlanma Dönemi

18. yüzyılda Aydınlanma düşüncesinin etkisiyle tiyatroda akılcılık, toplumsal eleştiri ve bireysel özgürlük temaları ön plana çıkmıştır. Bu dönemde klasisizmin katı kuralları sorgulanmaya başlanmıştır.

Beaumarchais (1732-1799): "Sevil Berberi" ve "Figaro'nun Düğünü" adlı eserleriyle tanınır. Bu eserlerde soyluların ayrıcalıklarını eleştirmiş ve Fransız Devrimi'nin düşünsel zeminini hazırlayan isimlerden biri olmuştur.

Almanya'da ise Gotthold Ephraim Lessing, "Hamburg Dramaturjisi" adlı kuramsal yapıtında Fransız klasisizminin katı kurallarını eleştirmiş ve Shakespeare'in özgür tiyatro anlayışını savunmuştur. Bu düşünceler, ilerleyen yıllarda Alman tiyatrosunun gelişimini derinden etkilemiştir.

Romantizm Dönemi Tiyatrosu – 19. Yüzyıl Başları

19. yüzyılın başlarında klasisizme karşı bir tepki olarak doğan romantizm, tiyatroyu da dönüştürmüştür. Romantik tiyatro, klasisizmin üç birlik kuralını reddetmiş, duygusallığı, bireyselliği ve özgürlüğü ön plana çıkarmıştır.

Victor Hugo (1802-1885): "Cromwell" adlı oyununun önsözünde romantik tiyatronun manifestosunu yayımlamıştır. Bu önsözde klasisizmin kurallarına karşı çıkmış; tragedya ile komedyanın, yüce ile groteskin bir arada kullanılabileceğini savunmuştur. "Hernani" adlı oyunu sahnelediğinde klasisistlerle romantikler arasında büyük bir tartışma (Hernani Savaşı) çıkmıştır.

Friedrich Schiller (1759-1805): Alman romantik tiyatrosunun öncülerindendir. "Haydutlar", "Don Carlos" ve "Wilhelm Tell" başlıca eserleridir. Özgürlük, adalet ve baskıya karşı direniş temalarını işlemiştir.

Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832): Hem klasisist hem romantik özellikleri eserlerinde barındıran evrensel bir dehadır. "Faust" adlı eseri, dünya edebiyatının en büyük başyapıtlarından biri kabul edilir. Bilgi ve güç arzusunun insanı nasıl yoldan çıkarabileceğini alegorik bir dille anlatır.

Realizm ve Natüralizm Tiyatrosu – 19. Yüzyıl Ortaları ve Sonları

19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren tiyatroda realizm (gerçekçilik) akımı egemen olmuştur. Realizm, günlük yaşamın sorunlarını, sıradan insanların dramlarını ve toplumsal gerçekleri sahneye taşımayı amaçlar. Sahne düzeninden dil kullanımına kadar her şeyde gerçekliğe bağlılık esastır.

Henrik Ibsen (1828-1906): Norveçli yazar, modern tiyatronun babası olarak kabul edilir. Toplumsal sorunları, özellikle kadın hakları, bireysel özgürlük ve toplumsal ikiyüzlülük temalarını cesurca işlemiştir. "Bir Bebek Evi (Nora)" adlı eseri, kadının toplumdaki yerine dair güçlü bir sorgulama sunar ve tiyatro tarihinin en çığır açıcı eserlerinden biridir. Diğer önemli eserleri arasında "Hortlaklar", "Halk Düşmanı" ve "Yaban Ördeği" sayılabilir.

Anton Çehov (1860-1904): Rus tiyatrosunun ve modern tiyatronun en önemli isimlerinden biridir. Eserlerinde büyük dramatik olaylar yerine gündelik yaşamın sıradanlığını, insanların iletişimsizliğini ve varoluşsal bunalımlarını işlemiştir. "Vişne Bahçesi", "Martı", "Üç Kızkardeş" ve "Vanya Dayı" başlıca eserleridir. Çehov'un tiyatro anlayışı, 20. yüzyıl tiyatrosunu derinden etkilemiştir.

August Strindberg (1849-1912): İsveçli yazar, natüralizm ve dışavurumculuk arasında köprü kurmuştur. "Matmazel Julie" adlı eseri, sınıf çatışmasını ve cinsiyet ilişkilerini cesurca işleyen natüralist tiyatronun başyapıtıdır.

20. Yüzyıl Tiyatrosu – Modern ve Çağdaş Tiyatro

20. yüzyıl, tiyatro tarihinde büyük dönüşümlerin yaşandığı bir dönemdir. Geleneksel anlatı yapıları sorgulanmış, yeni biçimler ve yaklaşımlar denenmiştir. Bu dönemde birçok farklı akım ortaya çıkmıştır.

Epik Tiyatro

Bertolt Brecht (1898-1956) tarafından geliştirilen epik tiyatro, geleneksel tiyatronun seyirciyi duygusal olarak sarmalayan yapısına karşı çıkar. Brecht, seyircinin sahne üzerindeki olaylara eleştirel bir mesafeden bakmasını istemiştir. Buna yabancılaştırma etkisi (Verfremdungseffekt) denir. Epik tiyatroda şarkılar, pankartlar, anlatıcılar gibi araçlarla oyunun bir kurgu olduğu seyirciye sürekli hatırlatılır. Amaç, seyirciyi düşündürmek ve toplumsal dönüşüme katkıda bulunmaktır. "Üç Kuruşluk Opera", "Cesaret Ana ve Çocukları", "Kafkas Tebeşir Dairesi" ve "Galileo'nun Yaşamı" en bilinen eserleridir.

Absürt Tiyatro (Uyumsuz Tiyatro)

II. Dünya Savaşı'nın ardından yaşanan varoluşsal bunalım, edebiyatta ve tiyatroda absürt (uyumsuz) akımın doğmasına yol açmıştır. Absürt tiyatro, yaşamın anlamsızlığını, iletişimsizliği ve insanın evrendeki çaresizliğini konu alır. Geleneksel olay örgüsü, mantıksal tutarlılık ve karakter gelişimi terk edilmiştir.

Samuel Beckett (1906-1989): Absürt tiyatronun en büyük temsilcisidir. "Godot'yu Beklerken" adlı eseri, iki karakterin belirsiz bir yerde, gelmeyecek birini beklerken yaptıkları anlamsız konuşmalardan oluşur. Bu eser, 20. yüzyılın en etkili tiyatro eserlerinden biri sayılır ve modern insanın varoluşsal çaresizliğini simgeler.

Eugène Ionesco (1909-1994): Absürt tiyatronun diğer büyük temsilcisidir. "Kel Şarkıcı" adlı eseri, burjuva yaşamının boşluğunu ve dilin iletişim aracı olarak çöküşünü hicveder. "Gergedanlar" ise totalitarizm ve kitle psikolojisi üzerine güçlü bir alegorik oyundur.

Jean-Paul Sartre (1905-1980): Varoluşçu felsefenin öncüsü olan Sartre, tiyatroyu da felsefi düşüncelerini aktarmak için kullanmıştır. "Sinekler" ve "Gizli Oturum" en bilinen oyunlarıdır. "Gizli Oturum"da geçen "Cehennem başkalarıdır" sözü, varoluşçu felsefenin en bilinen ifadelerinden biridir.

Amerikan Tiyatrosu

20. yüzyılda Amerikan tiyatrosu dünya sahnesinde önemli bir yer edinmiştir.

Arthur Miller (1915-2005): Amerikan toplumunun sorunlarını, bireyin toplumla çatışmasını işlemiştir. "Bir Satıcının Ölümü" adlı eseri, Amerikan rüyasının çöküşünü anlatan modern bir tragedya olarak kabul edilir. "Cadı Kazanı" ise McCarthy dönemi cadı avına alegorik bir eleştiridir.

Tennessee Williams (1911-1983): Güney Amerika'nın çökmekte olan aristokrasisini, yalnızlığı ve tutkuyu lirik bir dille işlemiştir. "Arzu Tramvayı" ve "Sıcak Teneke Çatı Üstünde Kedi" en bilinen eserleridir.

Eugene O'Neill (1888-1953): Modern Amerikan tiyatrosunun kurucusu kabul edilir. Nobel Edebiyat Ödülü almıştır. "Gece Yolculuğu" ve "Uzun Günün Yolculuğu Geceye" başlıca eserleridir.

Çağdaş Tiyatroda Diğer Önemli İsimler ve Akımlar

Luigi Pirandello (1867-1936): İtalyan yazar, gerçeklik ve yanılsama arasındaki sınırı sorgulayan metinleriyle bilinir. "Altı Kişi Yazarını Arıyor" adlı eseri, tiyatronun doğasını sorgulayan devrimci bir yapıttır.

Harold Pinter (1930-2008): İngiliz yazar, diyaloglardaki sessizlikleri ve söylenmeyenleri ustalıkla kullanmıştır. "Doğum Günü Partisi" ve "İhanet" önemli eserleridir. Nobel Edebiyat Ödülü almıştır.

Dario Fo (1926-2016): İtalyan yazar ve oyuncu, politik hiciv ve halk tiyatrosu geleneğini modern tiyatroyla birleştirmiştir. "Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü" en bilinen eseridir. Nobel Edebiyat Ödülü almıştır.

Tiyatro Türlerinin Genel Sınıflandırması

11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Dünya Edebiyatında Tiyatro konusunda tiyatro türlerini şu şekilde sınıflandırabiliriz:

Tragedya: Soylu karakterlerin büyük acılar yaşadığı, ciddi ve yüce konuları işleyen türdür. Seyircide korku ve acıma uyandırarak arınma (katharsis) sağlar.

Komedya: Toplumsal ve bireysel kusurları güldürü yoluyla eleştiren türdür. Karakter komedyası, töre komedyası, entrika komedyası gibi alt türleri vardır.

Dram: Tragedya ile komedyayı birleştiren, yaşamı hem acıklı hem güldürücü yönleriyle yansıtan türdür. Victor Hugo'nun romantik dram anlayışıyla gelişmiştir. Modern tiyatroda en yaygın tür haline gelmiştir.

Dünya Edebiyatında Tiyatronun Gelişim Özeti

Dünya edebiyatında tiyatro, Antik Yunan'da dinsel törenlerden doğmuş, Roma döneminde devam etmiş, Ortaçağ'da kilise himayesine girmiş, Rönesans'ta büyük bir canlanma yaşamış, klasisizmle kurallara bağlanmış, romantizmle bu kurallardan kurtulmuş, realizmle toplumsal gerçeklere yönelmiş ve 20. yüzyılda absürt tiyatro, epik tiyatro gibi akımlarla köklü biçimde dönüşmüştür. Her dönemde tiyatro, insanın varoluşsal sorunlarını, toplumsal çatışmalarını ve bireysel dramlarını en etkili biçimde sahneye taşıyan bir sanat dalı olmaya devam etmiştir.

Bu konuyu iyi kavramak, hem MEB müfredatı kapsamında sınav başarısı için hem de edebiyat ve sanat kültürünün gelişimi açısından büyük önem taşımaktadır. Dünya tiyatrosunun büyük yazarlarını ve akımlarını tanımak, edebiyata bakış açınızı zenginleştirecektir.